Teatr 55 rozbroił widzów w chwili, gdy scena przestała być bezpieczna

Już po kilku minutach „Eksperymentu” łatwo było stracić pewność, kto tu naprawdę patrzy na kogo. Spektakl Teatru 55, pokazany 11 kwietnia, od początku ustawia widza w niewygodnej pozycji – nie pozwala mu zostać tylko obserwatorem. Na scenie pojawia się energia dobrze zgranego zespołu, ale najważniejsze dzieje się gdzieś pomiędzy grą a reakcją sali. Właśnie tam rodzi się napięcie, które zostaje jeszcze długo po ostatnim ukłonie.

• Scena, która nie daje bezpiecznego dystansu
• Zabawny ton ustępuje miejsca niepokojowi

Scena, która nie daje bezpiecznego dystansu

W „Eksperymencie” najpierw uderza sposób, w jaki aktorzy budują wspólny rytm. Joanna Kamińska, Stanisław Wesołowski, Dariusz Massa Kawecki i Ema Siemieniec grają tak, jakby od początku wiedzieli, że tu nie chodzi o zwykłe odtwarzanie ról. Ich obecność jest żywa, czujna, czasem zaskakująco swobodna, a momenty improwizacji tylko wzmacniają wrażenie, że wszystko dzieje się tu i teraz.

Spektakl prowadzi widza przez przestrzeń, w której granica między sceną a publicznością staje się coraz mniej oczywista. Nie ma tu komfortu bezpiecznego siedzenia z boku. Każda kolejna scena podsuwa sygnał, że to, co dzieje się na scenie, dotyka także patrzących z sali.

Za tę konstrukcję odpowiada Grzegorz Reszka, który zbudował świat lekko przekrzywiony, ale właśnie dzięki temu tak sugestywny. Wszystko wydaje się odrobinę przesadzone, celowo podkręcone, a jednak znajome. Ironia uderza w środowisko teatralnych recenzentów, lecz nie zatrzymuje się na żarcie – szybko przeradza się w pytanie o to, jak łatwo ocenia się cudzą pracę i jak trudno samemu pozostać poza grą.

Zabawny ton ustępuje miejsca niepokojowi

W przedstawieniu jest sporo błyskotliwości i humoru, który wywołuje szczery śmiech. Nie trwa on jednak długo w tej beztroskiej formie. Pod spodem pracuje coś bardziej wymagającego – dyskomfort, który narasta z każdą minutą i zostawia ślad już po wyjściu z sali.

„Eksperyment” nie daje gotowych odpowiedzi. Zamiast tego rozsuwa kilka niewygodnych tematów naraz: czym właściwie jest sztuka, gdzie kończy się oglądanie, a zaczyna uczestnictwo, i jak bardzo człowiek chce zachować dla siebie bezpieczny dystans. Tego wieczoru teatr nie był tylko opowieścią. Stał się sprawdzianem tego, na ile widz zgadza się wejść do środka.

na podstawie: Urząd Miejski w Karpaczu.